Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2011

Απάντηση: Το σεξ και οι απαγορεύσεις της Εκκλησίας




 Ο συγχωριανός μας κ. Μίλτος Τριανταφύλλου απαντά στο κείμενο(πατήστε εδώ) που αναδημοσίευσε το blog Σερμύλη σχετικά με την εκκλησιαστική θεώρηση του σεξ.


"Κάπως έτσι μπορώ να αντιληφθώ κάποιους όρους για την συντροφικότητα που η Εκκλησία θέτει για να την χαιρόμαστε και όχι για να την στερούμαστε."

 Και ιδού το νόημα όλων των παραπάνω ισχυρισμών, ότι η Εκκλησία θέτει κάποιους όρους για τη συντροφικότητα. Γιατί όμως το κάνει αυτό η Εκκλησία;

Η απάντηση βρίσκεται στο παράδειγμα του κοινοβίου, το οποίο με τη σειρά του έθετε κάποιους όρους για τη συντροφικότητα, την μη-αποκλειστικότητα, και σύμφωνα με το παράδειγμα όπως του παρέβαινε εκδιωκόταν από το κοινόβιο. Παρόμοια λοιπόν το σώμα της Εκκλησίας το οποίο με την πίστη του στο Θεό προσπαθεί για την σωτηρία της ψυχής θέτει του όρους και για την συντροφικότητα, τους οποίους όποιος παραβεί όχι μόνο στερείται την συντροφικότητα αλλά παύει να μετέχει της προσπάθειας σαν μέλος της Εκκλησίας για τη σωτηρία της ψυχής. Έτσι η Εκκλησία θέτοντας όρους ορίζει το κανονικό και το μη-κανονικό και είναι ένα από τα μέσα που χρησιμοποιεί για να ασκεί εξουσία ακόμη και σε θέματα τόσο προσωπικά όπως το θέμα της συντροφικότητας.



Σας παραθέτω και την απάντηση της Σερμύλης:

" Μίλτο, ανέκαθεν υπήρχαν άνθρωποι εντός της εκκλησίας, λαϊκοί και δυστυχώς ουκ ολίγοι ιερείς, που παρανόησαν την Θεολογία της , είτε από άγνοια είτε για προσωπικούς και ιδιοτελείς λόγους. Σε καμία περίπτωση όμως δεν μπορεί να ταυτιστεί η πουριτανική αυτή εκδοχή του έρωτα με τον έρωτα-άθλημα που μαρτυρά η εκκλησιαστική εμπειρία. Η Εκκλησία κομίζει μια διαφορετική αντίληψη για τον έρωτα ριζικά αντίθετη τόσο με την προτεσταντική αλλοίωση του έρωτα σε σαχλό ρομαντισμό, όσο και με την άκρατη και απρόσωπη σεξουαλικότητα που θεωρεί ως έρωτα την αυτονομημένη λειτουργία συγκεκριμένων οργάνων του σώματος.

Η Εκκλησία τιμά τον έρωτα και μέσα από το μυστήριο του γάμου τον αγιάζει. Ο εκκλησιαστικός γάμος αποτελεί το σημείο συνάντησης κτιστού και ακτίστου, Θεού και ανθρώπου δηλαδή. Το ζευγάρι ζητά να μπολιάσει την αγάπη του στην αγάπη του Χριστού, να μεταμορφώσει τη φυσική ένωση σε Θεανθρώπινη. Αυτό βέβαια δεν γίνεται με τρόπο μαγικό, αλλά απαιτεί τη βούληση του ανθρώπου. Ο έρωτας που γνωρίζει η Εκκλησία είναι ένα συνεχές άθλημα αυθυπέρβασης και αποδοχής του άλλου, ένα αδιάλλειπτο άνοιγμα που οδηγεί στην βαθειά κοινωνία.

Η Εκκλησία Μίλτο δεν ασκεί εξουσία στην ερωτική ζωή, κάποιοι νευρωτικοί ιερείς ναι. Η Εκκλησία δεν ασκεί εξουσία στο κρεβάτι, εξουσία ασκούν όσοι στο όνομα της σωτηρίας δημιουργούν ενοχές και φόβο στους πιστούς και με την απειλή της τιμωρίας εξουσιάζουν τις ζωές τους. Για την Εκκλησία η απώλεια του παραδείσου δεν είναι ποτέ ποινή, είναι αυτοεξορία. "


3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Έλεος βρε Μίλτο με τις αμπελοφιλοσοφίες. Έφτιαξες μια θεωρια στα μετρα σου για την εκκλησία και την πιπιλιζεις σαν καραμελα. Εσυ καταντας περισσότερο δογματικος απο την θεωρία σου για την εκκλησία. Έλεος πια!!!

Πικρός Βότρυς

Ανώνυμος είπε...

ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΠΩΣ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΕΠΕΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΑ ΠΡΩΣΟΠΙΚΑ; ΕΔΩ ΕΠΕΜΒΑΙΝΕΙ ΠΑΝΤΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΑΘΛΗΤΙΚΑ!! ΣΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΠΙΣΩ; ΑΜΑ ΨΑΞΕΤΕ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΝΑ ΣΩΡΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΕ ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΕΞ, ΠΟΤΕ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΟΧΙ. ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΙΝΑΙ ΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΟΡΕΣ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΜΑΡΤΩΛΟ. ΜΗ ΛΕΤΕ ΜΕΤΑ ΠΩΣ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΟΥΜΑΝΤΟ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΜΑΣ!! ΟΧΙ ΟΤΙ ΣΑΣ ΣΥΜΦΕΡΕΙ!!

Μίλτος Τριανταφύλλου είπε...

Η άποψη μου είναι ότι οι διάφορες τεχνολογίες άσκησης και διαχείρισης της εξουσίας που πηγάζει από την εμπλοκή των ανθρώπων στον κοινωνικό βίο μπορούν να αποδομηθούν ώστε να κατανοήσουμε λιγάκι παραπάνω την εξουσία που παράγουμε. Η εκκλησία, για μένα, είναι μια τεχνολογία που διαχειρίζεται την εξουσία που παράγεται από το φόβο του ανθρώπου για το άγνωστο τέλος. Ένα τέλος που καταλήγει παραγωγικά στο οριστικό του θανάτου. Η συμμετοχή στην κοινωνία της εκκλησίας ουσιαστικά είναι η συμμετοχή του ανθρώπου σε ένα συλλογικό φαντασιακό που αντιμετωπίζει το τέλος διεξοδικά χρησιμοποιώντας την εφεύρεση της αιωνιότητας της ανθρώπινης ψυχής γύρω από την κεντρική ιδέα της ανάστασης. Ο άνθρωπος θα εφευρίσκει πάντοτε τεχνολογίες για να διαχειρίζεται τις εξουσίες που παράγονται στην κοινωνία της οποίας είναι μέτοχος. Η θρησκεία ανέκαθεν ήταν μια τέτοια, οι παραλλαγές αποτυπώνουν εν μέρει στιγμιότυπα της ανθρώπινης διάνοιας, στιγμιότυπα τέτοια είναι τα διάφορα δόγματά της. Δεν με ενδιαφέρει αν είναι καλή ή κακή η θρησκεία ή το εκάστοτε δόγμα. Δεν κρίνω αυτό απλά επισήμανα μια λειτουργία της εκκλησίας που με εφαλτήριο την εξουσία που αντλεί από τους κοινωνούς της προσπαθεί να διασφαλίσει την συμμετοχή τους στο σώμα της διαμορφώνοντας την ηθική της συντροφικότητας τους. Επειδή σε μεγάλο βαθμό το εκάστοτε δόγμα επικοινωνείται στους πιστούς από τους παπάδες του, η εξουσία που ασκούν κατά καιρούς και τόπους λαμβάνει διαστάσεις άξιες κατάκρισης τόσο από τους έξω όσο κι από τους ίδιους τους ταγούς του δόγματος. Αυτό είναι όμορφο να φανταστεί κανείς είναι ποια θα είναι η επόμενη εφεύρεση του ανθρώπου που θα διαχειριστεί το φόβο του για το τέλος πιο παραγωγικά από τη θρησκεία γενικά. Φυσικά κάθε δόγμα έχει διαφορετική επίδραση στη διανοητική παραγωγή του ανθρώπου από καιρό σε καιρό κι από τόπο σε τόπο. Ένα ενδιαφέρον ερώτημα θα ήταν το εξής "Το δόγμα του πολυθεϊσμού των αρχαίων ελλήνων κατά πόσο επηρέασε θετικά ή αρνητικά στην δημιουργία των πνευματικών τους επιτευγμάτων;" Τώρα για μένα τα περί αυτοεξορίας είναι ευτράπελα και δεν στοιχειοθετώ το τελευταίο γιατί είναι καθαρά θέμα γούστου.