Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

Σχόλια για την απιστία..



Σε προηγούμενη ανάρτηση με τίτλο, H απιστία της εποχής μας... ατήστε εδώ), έλαβα δύο σχόλια αναγνωστών, του κ. Μίλτου Τριανταφύλλου και του κ. Πολύμοχθου Κολαβρού

Σας τα παραθέτω:


(Μίλτος Τριανταφύλλου)

Εκτός από την δουλοπρεπή φύση του συγγραφέα δεν προσφέρει τούτο το κείμενο τίποτα παραπάνω. Συνοθύλευμα αοριστολογιών, όποιος δεν πιστεύει στο θεό είναι αλαζόνας κι εγωιστής κι όποιος δεν εμπιστεύεται πλήρως τα δεδομένα της σύγχρονης επιστήμης είναι σκοταδιστής. Η αθεϊα καθορίζει παντελώς τον χαρακτήρα του ανθρώπου και ο επιστημονικός σκεπτικισμός τον κάνει σκοταδιστή.

Παράλληλα με την λέξη επιστήμη αναφέρεται η λέξη Θαύματα σε μια ροή κειμένου που τις θεωρεί και τις δυο το ίδιο πραγματικές. Ο συγγραφέας του κειμένου παρουσιάζει τεράστιες λογικές αναντιστοιχίες. Ο σοφός λαός λέει " δεν χωράν δυο καρπούζια σε μια μασχάλη ", πράγμα που σημαίνει το να γεμίζεις το μυαλό σου με θρησκευτικές προκαταλήψεις και να προσπαθείς να είσαι επιστημονικά προοδευτικός είναι πράγμα αδύνατο. Το κόμπλεξ της αδυναμίας της αποδοχής ότι κάποιος πιστεύει στη θρησκεία όχι επειδή είναι αληθινός ο θεός του αλλά επειδή είναι αληθινός ο φόβος του καταντά γελοίο όταν προσπαθεί να φορέσει τον μανδύα της επιστημονικότητας.

Η επιστήμη οφείλη να είναι και άπιστη και δύσπιστη. Άπιστη με τις χαζομάρες περί θαυμάτων και δύσπιστη με τον ίδιο της τον εαυτό.



 (Πολύμοχθος Κολαβρός)

 Ἂγαπητέ κύριε Μίλτε,

O χαρακτηρισμός κάποιου ὠς δουλοπρεποῦς φανερώνει πλήρη γνώση του χαρακτηριζομένου ἂνθρώπου. Νομίζω δέν τὴν ἒχετε αὐτήν καὶ συνεπῶς εἶναι ὑπερβολὴ. Φανερώνει ὃμως ἓνα ὶδελογικὸ πάθος, πρᾶγμα ποὺ δὲν εἶναι καλὸς σύμβουλος, ὃταν προσπαθεῖ κάποιος νὰ ἐκφρασθεῖ ἐπιστημονικά, ὃπως προπαθεῖτε νὰ κάνετε.

Τὀ θἐμα ὃμως δὲν εἶναι αὐτό. Προφανῶς εἶστε ἂρνητικὰ διακείμενος πρὸς τὴν πίστη καὶ τὸ θαῦμα.
Ὑποθέτω ὃτι στὸ σχολεῖο θὰ μάθατε τί σημαἰνει ἡ λέξη θαῦμα. Ἒχει σχέση μὲ τὸ ρῆμα θαυμάζω ποὺ σημαίνει "ἂπορῶ". Θαῦμα λοιπὸν εἶναι τὸ συναίσθημα τῆς ἂπορίας ποὺ αἰσθανὀμαστε ἑνώπιον ἑνὸς ἂκατανόητου γεγονότος, ἒπαναλαμβάνω γεγονότος, ὂχι ἰδεολογήματος, δηλαδή φαντἀσματος. Ἡ ἀπορία ὡθεῖ τὸν ἐλεύθερο ὰνθρωπο στὴν ἒρευνα. Ὁ θαυμασμὸς ὁδήγησε τὸν ἀνθρωπο στὴν ἒρευνα καὶ στὴν ὲπιστημονικὴ γνώση. Ἒτσι μάθατε κι ἐσεῖς γράμματα:πιστέψατε τὸ δάσκαλὸ σας ὃτι τὸ κουλουράκι μὲ τὸ μπαστουνάκι κολημἐνο στὰ δεξιά του διαβάζεται "α". Ἂν δὲν τοῦ εἲχατε ἒμπιστοσύνη, δὲν τὸν πιστεύατε, δηλαδή, δὲν θὰ τὸ μαθαίνατε. Ἡ ἀπορία καὶ ἡ ἐρευνα πηγαίνουν μαζί. Αὐτὸ συνέβει καὶ μὲ τὸν ἂπιστο Θωμᾶ. Ἓνας καλοπροαίρετος ἐλεύθερος ἐρευνητὴς ἦταν, γι'αὐτὸ καὶ ἡ ἀπιστία του χαρακτηρίζεται "καλἠ". Ἡ ἐπιστήμη ἂν δὲν θαυμὰζει, δὲν ἀπορεῖ, δὲν μπορεῖ νὰ ἐρευνήσει.

Χαίρετε, καὶ ὁ Χριστὸς , μετὰ τὴν ἒρευνα τοῦ Θωμᾶ, ἀληθῶς ἀνἐστη!

2 σχόλια:

Μίλτος Τριανταφύλλου είπε...

Δουλοπρεπή χαρακτήρισα το συγγραφέα καθώς σαν ιερέας νομίζω ότι δηλώνει δούλος του θεού με το λειτούργημά του. Εγώ για παράδειγμα δεν δηλώνω δούλος κανενός θεού μήτε ανθρώπου. Προτιμώ να παρέχω της υπηρεσίες για το καλύτερο. Πάθη έχω πάρα πολλά αλλά σίγουρα δεν έχω πάθος έναντι της θρησκείας και της πίστης.
Το πάθος έναντι της θρησκείας είναι ρατσισμός πολύ απλά . Είμαι υπέρ της ανεξιθρησκείας και ενάντια του προσυλητισμού ανθρώπων από κάθε θρησκεία. Η πίστη είναι μια λέξη που για πολλούς υποδηλώνει την συμμετοχή σε μια προσπάθεια ώστε να αυτή τελεσφορήσει, είμαι ένας από αυτούς και πιστεύω σε αυτά που μπορώ να προσπαθήσω για να πραγματοποιηθούν. Σαν ιατρός ξέρω ότι η πίστη του ασθενούς στον εαυτό του είτε μέσω της λογικής του είτε μέσω της θρησκείας του μπορεί να να τον βοηθήσει θεραπευτικά να νικήσει ο ίδιος με την βοήθεια του σώματος του(χωρίς διαχωρισμούς για πνεύμα και σώμα) την κατάσταση που ονομάζουμε ασθένεια στην οποία και περιήλθε. Το θαύμα-θαυμασμός όπως το ετυμολογήσατε και ο παραλληλισμός με την επιστημονική μέθοδο της παρατήρησης, του πειράματος και της απόδειξης ουσιαστικά αναφέρεται στην ερώτηση-απορία του ανθρώπου-επιστήμονα-κατόχου της λογικής. Υπό αυτή την έννοια συμφωνώ. Ο χριστιανισμός είναι μια θρησκεία στην οποία και εκπαιδεύτικα από πολύ μικρός και δύσκολα θα μπορέσω να πω ότι το ένστικτό μου θα απεξαρτηθεί από αυτή αλλά έφτασα σε μια ηλικία να μη χρειάζομαι την ανάσταση του Χριστού και τα θαύματα της εκκλησίας του για να αισθάνομαι και να είμαι καλός συνάθρωπος. Προτιμώ να είμαι ένας άνθρωπος που δεν θα πράξει ποτέ "κακό"* ηθελημένα και αν μπορέω ποτέ να γίνω ποιητής παρά καταστροφέας. Το γεγονός ότι κάποιος προσπαθεί να ταυτίσει την επιστήμη με την θεότητα στην οποία απευθύνεται για να απαλλαχτεί από το φόβο του αγνώστου που έχει, αποτελεί παραχάραξη της κοινής λογικής και γίνεται εσκεμμένα ώστε να προσδώσει στα λόγια του κακοποιημένα θραύσματα επιστημονικότητας, η οποία στα μάτια του ίδιου και του μη-επιστήμονα αναγνώστη αποτελεί έναν μανδύα κάποιας αλήθειας που ντύνει όλα τα λόγια του ώστε να τα κάνει λογική. Λογική με θραύσματα δεν γίνεται, πολύ απλά για την παραγωγή της λογικής μπορείτε να απευθυνθείτε στην νοημοσύνη σας και δεν θα σας απογοητεύσει(απευθύνομαι σε όλους μας φυσικά και όχι στο κ. συντάκτη). Μάλιστα κύριε Πολύμοχθε Κολαβρέ η ίδια η έκφραση της απορίας έχει απόλυτη σχέση με την φαντασία, μάλιστα είναι ένα και το αυτό, καθώς ολόκληρος ο ανθρώπινος εγκέφαλος και ιδιαίτερα ο μετωπιαίος λοβός του ανθρώπου διαχειρίζεται την απορία-ερώτηση και τη φαντασία με στόχο τον σχεδιασμό και την πρόνοια των ενεργειών του, από τις πιο απλές κινήσεις του στο δρόμο μέχρι την διατύπωση των θεωριών των παράλληλων συμπάντων. Τέλος πίστεψα τον δάσκαλο μου γιατί μου μετέφερε μια γνώση που με έκανε να αποτυπώσω την γλώσσα που μιλούσα στο χαρτί και να μπορώ να τη βλέπω και να την αναπαράγω και την οποία γλώσσα προφορική μου έμαθε η μάνα που με γέννησε. Αν μιλούσα σουηδικά και ο δάσκαλος μου στην τάξη μου μάθαινε το ελληνικό αλφάβητο δεν θα τον πίστευα νομίζω, αν και θα ήταν ενδιαφέρον γλωσσολογικά να διευρευνηθεί αυτή η πιθανότητα.
Να χαίρεστε και να είστε καλά που μου δίνεται την ευκαιρία να εκφράζω τις απόψεις μου σε κοινωνία μαζί σας.
*το κακό αναφέραται στο βλαβερό

Ανώνυμος είπε...

Μίλτο, ο Χριστιανισμός δεν είναι φιλοσοφία ούτε καν θρησκεία θα έλεγα, αλλά τρόπος ζωής απηλλαγμένος από εγωισμό και γεμάτος με ταπεινότητα. Η πίστη στο Θείο δε χρειάζεται αλάθητες επιστημονικές ανακαλύψεις και αυθεντίες. Ο χριστιανισμός σαν εκκλησιαστικό γεγονός και όχι σαν θρησκεία κανόνων, είναι ζωή ζώσα και ζητάει τη μέθη της γνώσης που χαρίζεται στη σχέση μόνο με την ελευθερία από το εγώ.«Tούτό εστιν αληθώς το ευρείν τον Θεόν, το αεί αυτόν ζητείν, το ουδέπω της επιθυμίας κόρον ευρείν».Αλλά εμείς τι είμαστε; Μπορείς να δεις τα παιδιά σου σαν απλούς φορείς μιας τυχαία δομημένης αλυσίδας χημικών στοιχείων; Αυτό δυστυχώς κάνουν όσοι απορρίπτουν ότι δεν μπορούν να δουν το θαυμαστό, το θαύμα και μπερδεύουν το “πως” της επιστήμης με το “γιατί” της πνευματικής αναζήτησης. Άλλωστε δεν νομίζω ότι πιστεύεις ότι κατέχεις την απόλυτη Αλήθεια και οι υπόλοιποι είμαστε τυφλωμένοι, όταν μάλιστα ξεχνάς πως οι αρχαίοι έλληνες λόγιοι τα είχαν με τη θρησκεία τους γιατί ακριβώς ήταν μια συγκεχυμένη παγανιστική απόπειρα επεξήγησης του “πως”, όταν αυτοί αναζητούσαν το “γιατί”. Επίσης, αυτό που πιπιλίζουν πολλοί περί έρευνας και πίστης, που τόσο έχει ξεχειλωθεί από τον καθένα, θέτει την πίστη ως προαπαιτούμενο για την έρευνα, αλλιώς αυτή είναι απλά ένας στείρος αρνητισμός, ένα ταξίδι στην εσωτερική κενότητα και στην πνευματική μιζέρια. Για να το το θέσω απλά, οι άνθρωποι στο CERN πιστεύουν σε αυτό που κάνουν και προχωρούν στην έρευνά του, κάθε ιατρικός ερευνητής πιστεύει ότι θα βρει ένα καλύτερο φάρμακο για οποιαδήποτε αρρώστια, για αυτό τρώει τα νιάτα του στην έρευνα κοκ. Έρευνα χωρίς πίστη σε κάτι, είναι απλά μέσο επιβεβαίωσης της άρνησής μας να δούμε ένα βήμα παραπέρα.